<< April 2017 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01
02 03 04 05 06 07 08
09 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30

   
elke 10 min
CV van Fedde Reeskamp

2002-2006
D66-Raadslid gemeente Haarlem
Portefeuille:
Rekenkamercommissie
Stadsreiniging
Verkeer & Vervoer
Onderhoud Openbare Ruimte
Financiën
Personeel & Organisatie

2002
Campagnecoördinator GR-verkiezingen

1999-2001
D66-Klankbordgroep Stadsontwikkeling & Beheer

1991-heden
Lid D66

Naast mijn raadslidmaatschap ben ik architect.
Landelijk en lokaal heb ik altijd gestemd, meestal groenig, vanaf begin jaren '80 natuurlijk altijd D66.

Waarom D66? Om eerlijk te zeggen: het kriebelt me wel eens dat D66 nog maar een handvol zetels telt. Maar ja... De SP en GroenLinks zijn me te dogmatisch, te gelovig. Het CDA juist weer te veel van de kool en de geit. VVD en PvdA: uitstekende volkspartijen die echter beide missen wat D66 als enige partij wél heeft: een soort niet aflatende maatschappelijke nieuwsgierigheid, durf tot onafhankelijk denken, het vermogen om te twijfelen.

Dat laatste is electoraal niet altijd een pre. Maar ook dat vind ik nu juist zo aardig, D66-ers liggen daar niet zo wakker van. Door de inhoudelijke kwaliteit van de volksvertegenwoordigers tellen onze zetels vaak voor twee, als het om invloed gaat. Mijn grootste politieke wens lijkt heel eenvoudig te vervullen, maar is dat niet: het betreft de naam D66. Met onze naam zitten we de inhoud in de weg. Daar moeten we dus van af. Gewoon Democraten.

Voor wat betreft Haarlem: onze stad zit ambtelijk te ruim in het pak. Iedereen is van goede wil, maar door het aantal ambtenaren zijn er teveel afstemmingsverliezen. Tegelijkertijd: alleen met voorzichtig beleid kan dat aantal worden teruggebracht, anders raakt onze stad in een slip waar we niet uitkomen.
ALs dat eenmaal gebeurd is, dan komen er miljoenen euro's vrij, geld dat in voor Haarlemmers zichtbare dingen besteed kan worden. Wat die zaken zijn, is voor iedereen zonneklaar.

Oh ja, ik ben van bouwjaar 1959. In de Jordaan geboren, via Amstelveen, Heemskerk, Bussum, Delft, Haïfa, Delft, Amsterdam, Zutphen, Londen (Hainault, Golders Green, Barnes) in 1990 in Haarlem neergestreken. In Haarlem in de Vijfhoek gewoond, op Het Korte Spaarne, en nu in de Zuiderhout.
Voor mij is Haarlem onbetwist één van de plezierigste plaatsen om te leven.
raadsleden wethouder maarten divendal jaap pop berny martini pieter barnhoorn ruud grondel jur visser mimi rietdijk oktay özcan jan nieuwenburg hans klaassen paul marselje jonck verhagen wim catsman ria keesstra-tiggelman marja funnekotter-noordam martin hagen chris van velzen jan pieter van vulpen lia blesgraaf-belterman stan kaatee katee arjen overbeek marianne zoon pieter elbers hilde van der molen jetske cnossen wietse van dijk marco bij de vaate paul moltmaker frans willem lantink ali oass tahsin onur mustafa öcal mirjam rasoelbaks teus vreugdehil cornelie raeven willem seelen marie therese meijs anita de jong ada walters rineke mesman lukas mulder motie van wantrouwen interpellatie cda groenlinks stadspartij leefbaar haarlem lijst de vries lijst raeven democraten haarlem partij van de arbeid vvd cornelis mooij hans berkhout jan ruben jan vegter mkb haarlem industriekring haarlem kamer van koophandel centrummanagement eye-opener ubbo van der blom joost van eijsden gisele ideler jelle meijdam cornelis mooij sp? patrick poelman louise van zetten sjoukje reeskamp libben reeskamp fons hoenderdos wouter stigter guus sprokkereef wim van seggelen ben nijman grondbedrijf arnout heemskerk frans van den berg richard hoving richard voorneman klaas meijer marco visser glenn mellonius dineke lentz bart witmond hélène steenhoff margo rol vinco prizmic peter schouten martin de vries erik haverkorn tiny van hoeyen jaap moerman menno herstel casper van boltaringen marleen barth martijn de rijk jan gorgels wijkraad wijkraden dualisme gestapo dik hulsebos henk sloos boudewijn bach chris brunner verover henny jellema pieter karsdorp rike ruiter van kooten knipper hannenberg de bruin brons onthulling gedenkteken inspectie openbare orde en veiligheid ioov rob dumont reptielenopvang veerplas hfc stadion fietsersbond fb jan de ridder marijke lodeweegs wijkradenbinnenstad cami moskee minaret selimiye zomerzone spoorzone joost van eijsden marco visser
If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed



2.3.06
Dit weblog is niet meer actief

Dit weblog wordt niet meer gebruikt.
Ga svp naar www.d66haarlem.nl

Posted at 2.3.06 by reeskamp
Reageer svp!  

5.12.04
Stadskantoor op busstation

Naast de politieke soap rond onkruid en Van Vulpen, is er een ander probleem dat de gemoederen altijd maar weer kan bezighouden. En dat betreft dan alles wat met openbaar vervoer te maken heeft.
Voor een belangijk deel komt dat omdat de discussie vaak op principiële gronden wordt gevoerd. De Bus-doctrine lijkt verrassend veel op de Bush-doctrine: "if you are not with us, you are against us". Terwijl je zoveel meer kunt bereiken door even afstand te nemen. Zelf ontwikkel ik steeds meer de gewoonte om, al gaat het om een enkele verkeersdrempel, de kaart van heel Haarlem te pakken en dan de vraag te stellen: "wat is er nu eigenlijk aan de hand?". 
Een bus is een weerbarstig ding. Nu eens goed vol, dan weer leeg. Laat je de lege weg, dan worden de volle leger, verdien je minder geld, dus laat je de minst drukke haltes maar weg, krijg je nog minder mensen in de bus, worden de lege nog leger dus de volle ook, en zo raak je in een neerwaartse spiraal steeds verder van huis. Dat heeft te maken met het feit dat als we die enkele keer buiten de spits eens met de bus willen en tegen onze verwachting staat ie er dan niet of vertrekt ie pas over een uur, dan zijn velen onder ons voor een half jaar weer van het OV genezen.
Deskundigen beweren dat de overstaphalte Tempelierstraat zijn langste tijd gehad heeft en niet meer past in het concept van "HOV, ofwel "Hoogwaardig Openbaar Vervoer". Indien we dat verzamelpunt van lijnbussen verplaatsen naar een plek waar de reiziger eenvoudig en zonder wachten op de ZuidTangent kan overstappen, zijn we in een keer een groot deel van de dubbeling van stads- en lijnbussen door de binnenstad verlost.  Een goede locaties daarvoor zou het winkelcentrum Schalkwijk zijn geweest, maar dat is een gepasseerd station. Een andere mogelijkheid is de noordpunt van het TYBB-terrein, maar een nadeel van die plek is dat er behalve overstappen verder niet zoveel te doen is. Vandaar dat we nu de enig overgebleven kans moeten grijpen die het nieuwe Stadskantoor ons biedt.
Vanuit de regio kunnen dan de 1100 ambtenaren, vermeerderd met de duizenden kantoormedewerkers die in 023 komen te werken, met de lijnbus komen. Aangezien in mijn voorstel de lijnbussen eveneens worden ingezet als wijkbussen (zogenaamde "feeders") op het tracé tot aan het Stadskantoor, en veel van deze reizigers ófwel naar het centrum, dan wel naar Haarlem NS willen, moet je daar een zeer betrouwbare overstap maken, anders werkt het niet. Laat daarom de ZuidTangent op het stuk van het Stadskantoor tot aan Haarlem NS een dubbele dienstregeling draaien, dan hoef je nooit te wachten.
Een dubbele frequentie is een dure grap, maar een veelvoud daarvan bespaar je doordat er in beginsel geen enkele van uit het zuiden komende lijnbus meer door de binnenstad hoeft, alleen de stadsbussen als de 2 en de 4 vegen dan in een rustig gangetje alle passagiers vanuit de wijken west, zuid en oost direct naar het centrum. Scheelt miljoenen, scheelt tonnen aan NO2 en fijne stofdeeltjes. Alle lijnen vanuit de buurgemeentes komen zo bij het busstation onder het STadskantoor semen, de mensen stappen aan de andere kant van een langsperron over op een iedere 3 minuten gereedstaande Zuidtangent, die onmiddelijk richting centrum en Haarlem NS vertrekt. Dat is het idee, en het zou prima kunnen werken.
overzicht lijnbussen

Al wat er voor nodig is, is het programma voor een busstation opstellen en verenigen met het programma van eisen voor het Stadskantoor. De investering hoeft niet hoog te zijn, een busstation onder een gebouw (dubbel grondgebruik), stel dat het een extra investering vergt van 10 miljoen euro, dan heb je de kosten er binnen een 10 jaar uitverdiend. Oh ja, en passant natuurlijk ook die gratis ringlijn in SChalkwijk aanleggen, dat zou het (betaalde) gebruik van de ZUidtangent enorm doen toenemen. Verder moet de bus weer door de Churchill-laan en moet Oosterduin beter ontsloten worden. De lijn naar Znadvoort rijdt natuurlijk langs hotel Haarlem-Zuid, en het Carlton hotel aan het Ferderikspark.


Posted at 5.12.04 by reeskamp
Reageer svp!  

9.11.04
Mogen we "alles" zeggen, of "heel veel"?

In het spervuur van mensen die stellen dat in Nederland "alles gezegd moet kunnen worden" en degenen die dat letterlijk te vuur en te zwaard willen bestrijden, begeeft zich ook een steeds groter wordend gezelschap, dat bereid is tot kritische zelfreflectie.
Een van diegenen is Geert Mak. Deze stelde bij Barend & Van Dorp dat het succes van de Nederlandse samenleving eeuwen lang juist werd bepaald door de code "dat je wel-is-waar veel kon zeggen, maar niet alles". Mak noemt dat de "pacificatie van de Lage Landen", waardoor het mogelijk werd dat 7 verschillende godsdiensten redelijk vredelievend letterlijk naast elkaar konden bestaan. Volgens Mak is deze pacificatie halverwege de jaren '60 losgelaten, om plaats te maken voor de "individuele vrijheid".
Ik vind dat een treffende analyse, die volgens mij meer hout snijdt dan het geroep van "je moet toch alles kunnen zeggen". Dat "alles" werd de laatste tijd trouwens wel asymmetrisch gehanteerd. Als een Buttiglione-geïnspireerde imam zegt dat "homo's van de torens gegooid moeten worden", valt de hele politiek over elkaar heen. "Haatzaaien"! Terwijl het gewoon een uitspraak is die Van Gogh niet zou hebben misstaan. Maar het dagend besef dat het tot vervelens toe herhaalde "geitenneukerij" eigenlijk een beetje teveel van het goede was daar heb ik eigenlijk pas van gehoord na de trieste dag van 2-11.  Ik bedoel maar. 
Zou hier toch niet een klein beetje kunnen meespelen dat we bang zijn dat de moskeegangers wat eenvoudiger te hersenspoelen zijn dan de erudiete Nederlander die naar "Submission" kijkt? Met andere woorden, meten we "vrijheid van meningsuiting" toch niet stilletjes af aan de maatschappelijke context waarin de "mening"wordt geuit? Voor degenenen die deze vraag ontkennend beantwoorden, een gedachtenexperimentje: stel dat Theo van Gogh had geroepen "alle homo's van de toren, met het hoofd naar beneden"? Tot in het COC had men gebulderd van het lachen. Kortom: de maatschappelijke context is belangrijk.
Indien de autochtonen bereid zijn om het "alles" kunnen zeggen te vervangen door "heel veel" kunnen zeggen, is er ruimte voor dialoog. Zonder enig afbreuk te doen aan grondwettelijk vastgelegde rechten kan ik mij bijvoorbeeld voorstellen dat er een Sociale Code Commissie wordt opgericht. Een multicultureel samengestelde commissie die uitspraken, publicaties, internet-posts, acties kortom wat dan ook tegen het licht houdt en van commentaar voorziet. Het is toch ook niet te rijmen dat er geregeld reclames door de Reclame Code Commissie worden verboden omdat die vrouwonvriendelijk zouden zijn, terwijl je in de talkshow daaropvolgend zonder enige restrictie van alles over de Islam kan zeggen? Ik kan me de verontwaardiging enigszins voorstellen.
Als we werkelijk ernst willen maken met de inburgering van de islamitische zuil in een ontzuild Nederland, dan kan dat niet op de methode Wilders. Je ramt een half miljoen Moslims nu eenmaal niet met wat Jip-en-Janneke-examens de Nederlandse cultuur in. We moeten op het gebied van de ongebreidelde meningsuiting een stap terug durven te doen, of we dat nu fijn vinden of niet.

Posted at 9.11.04 by reeskamp
reactie(s) (1)  

2.11.04
"Het ongelijk van Theo" door Theo van Gogh +

 R.I.P. Als klein eerbetoon aan de door gewelddadige dood
om het leven gekomen vrijspreker Theo van Gogh.

Mijn ongelijk...

(
Vervolg op Van Gogh's eerdere stuk naar
aanleiding van de doop van prinses Amalia)












Laatst zagen één punt zeven miljoen kijkers de doopplechtigheid van prinses Amalia. In beeld kwam de vader van Maxima die een stille traan plengde, ontroerd. Het land glimlachte. Maar ik vond 't het meest obscene televisiemoment van dit jaar. Daarin heb ik natuurlijk ongelijk.
Want zeg nu zelf, waarom zou een schrijftafelmoordenaar niet ontroerd mogen zijn over een nieuw leven, dat van z'n kleindochter? Ik haat 't in mezelf, en begrijp niet hoe 't me heeft kunnen overkomen... maar toch moest ik even denken aan de Dwaze Moeders, U weet wel, die hun kinderen mede door toedoen van deze geëerde gast, - onder de generaals een ware steunpilaar van Volk & Vaderland -, nooit meer gezien hebben. Ik haat 't in mezelf, maar moest zomaar even denken aan die vaders en moeders in het land van Maxima die vanwege 'subversieve ideeën' hun kinderen werd afgenomen; kinderen die vervolgens liefdevol zijn opgevoed door de Zorreguieta's die hen hadden gestolen.
Buiten voor de kerk waar Amalia gedoopt werd, stond één demonstrant. Hij stak een spandoek in de lucht: "No pasarán". Vrij vertaald betekenen die woorden zoveel als "Ze zullen er niet doorkomen", leuze die gescandeerd werd tijdens de Spaanse Burgeroorlog door de antifascisten. Dat heeft, zoals bekend, erg geholpen. Toch werd het spandoek van de demonstrant door een functionaris ingenomen; iets met de veiligheid van de Staat, vermoedelijk. In de kerk keken de hoge gasten naar Maxima's vader en volgden de plechtigheid.
Bijzonder onder de indruk was Paul Rosenmöller, die boog toen Maxima en haar vader passeerden. Ik herinner me precies hoe Paul nog niet zolang geleden woorden tekort kwam toen 'het gevaar Fortuyn' uitgeroeid moest worden; men kan als vriend van de progressieve mensheid de lat niet hoog genoeg leggen. Voor een rijkeluiszoontje dat zijn carrière begon door met een geleend plat accent als hobby stakingen te organiseren in de Rotterdamse haven, moet 't heel bijzonder zijn geweest om een zo vooraanstaande werkgever als deze vader te mogen begroeten. De wereld van meneer Rosenmöller zit vol denkers van gewicht.
Ik begrijp heel goed dat je Maxima haar vader niet verwijten mag. Ik begrijp ook dat je de vader van Maxima in dit geval niets verwijten kunt; wie zou - met het bloed van z'n handen gewassen - niet aanwezig willen zijn bij de doopplechtigheid van een kleindochter? Een achtenswaardig man. Een patriot. Ik begrijp het allemaal heel goed en heb ongelijk. Alleen: ik zag de kleine lieveling gedoopt worden en kon me niet onttrekken aan de gedachte dat juist haar onschuld de plechtigheid iets obsceens gaf, alsof de dames en heren met hun glas champagne in de hand al keuvelend een lijk aansneden. Is er ooit iets gebeurd in Argentinië?
Er zullen altijd idealisten zijn van het formaat van meneer Rosenmöller, die hun hele loopbaan hebben gegrondvest op een galmend geweten, hun 'solidariteit', hun bezorgdheid om 'racisme en discriminatie' en andere deftigheid. Meneer Rosenmöller laat zien hoe dictaturen werken en altijd zullen werken; omdat types van principes toch ook even willen komen kijken als ze naar de kerk mogen met de Koningin.
Het huis van Oranje, Majesteit voorop, mag zich graag presenteren als de belichaming van 'onze vrijheid'. Ik zou natuurlijk niet durven om een vraagteken te plaatsen bij het functioneren van een familie waarin hele en halve SS'ers welkom zijn. Dat zou niet aardig wezen. Dan zou ik ongelijk hebben, nietwaar?
Laten we hopen dat de heer Rosenmöller veel heeft opgestoken van de heer Zorreguieta, tijdens dat genoeglijk samen-zijn ter ere van de nieuwe prinses. De ene rat poetst de snorharen van de andere. En in het riool verdwijnen de kinderen.

Theo van Gogh

Posted at 2.11.04 by reeskamp
Reageer svp!  

31.10.04
Houdbare solidariteit

Gisteren op het nieuws: PvdA wil 50% van alle ambtenaren van het ministerie van onderwijs en wetenschappen voor de klas zetten. Hmm. Als je zoiets in Haarlem zou roepen, word je nét niet voor asociaal uitgemaakt.
Toch wil ik in dit stukje een lans breken om gewoon rationeel, en zonder onderbuikargumenten naar de grootte van het Haarlemse ambtelijk apparaat te kijken. Per slot van rekening is een gemeentelijke organisatie een loonbedrijf, waar een slordige 100 miljoen per jaar aan lonen wordt uitbetaald. Dat werpt een ander licht op het structurele tekort van 10 mln per jaar waar Haarlem mee te kampen heeft. Immers dat tekort bedraagt dan 'maar' een tiende van alle ambtelijke loonkosten.
Onderzoeken wijzen uit dat in elke organisatie het zogenaamde 'interne verzuim' even hoog is als het ziekteverzuim. 'Intern verzuim', dat kent iedereen: het zijn die drukke baasjes die de hele dag met volle ordners door de gang rennen, overal even een deur opengooien maar in feite niet veel 'product' leveren. Dat zijn ook die stille types die met de deur dicht aan allerlei beleidsnota's werken waar niemand om gevraagd heeft. 'Interne verzuimers' zijn, ook daar zijn gegevens over, medewerkers die een veel grotere kans lopen de ziektewet in te stromen dan medewerkers die zo goed aangestuurd worden dat ze aan het eind van de dag fluitend naar huis gaan omdat ze 'zinvol' werk hebben kunnen doen.
Naast het 'interne verzuim' heb je ook nog de zogenaamde 'faalkosten', een term uit de bouwwereld afkomstig. Faalkosten zijn kosten die, met kennis achteraf, vermeden hadden kunnen worden. Hoe tenenkrommend dat voor veel mensen ook zal klinken, 'faalkosten' zijn voor een groot deel onvermijdelijk en komen in de beste organisaties voor. Bij een slecht aangestuurde dienstenorganisatie kunnen die faalkosten helaas wel 30% van de loonkosten uitmaken. Slaag je erin die 30% terug te brengen tot 20% (het gemiddelde in nederland ligt rons de 15%) dan kan dat in de Haarlemse situatie al snel 10 mln schelen. Het is dus allemaal weer een kwestie van de 'kwaliteit van de organisatie'.
Hoe zit dat nu in Haarlem? Getuige het Medewerkers Tevredenheids Onderzoek, dat onlangs onder 1000 van de 2000 ambtenaren is verricht, kunnen we juist op dit laatste vlak nog heel wat verbeteren. 
tabel uit MTO 2004
Ten opzichte van 2001 zijn onze ambtelijke mederwerkers minder tevreden over de wijze waarop ze door de organisatie worden aangestuurd. Nu is het heel normaal dat er kritiek op de 'ander' wordt geleverd, maar dat de lijn dalend is baart zorgen. Als we er in slagen de kwaliteit tot een bovengemiddeld niveau te verhogen, krijgen we aanzienlijk meer tevreden ambtenaren. Die weten dat ze goed werk doen, dus minder stress, dus  minder ziekteverzuim, dus minder vervangers, dus..een kleinere organisatie. En minder mopperende Haarlemmers.
Kortom, het zou mij niet verbazen als we, ook al door financiële noodzaak gedwongen, tot het inzicht komen dat we, misschien niet 50%, maar dan toch zeker 15-20% efficienter kunnen werken. Daarmee kunnen we mogelijk liefst 15 tot 20 miljoen euro, jaar in jaar uit, verleggen naar de kwetsbare groepen of buurten in Haarlem die het écht nodig hebben. Naar een beter onderhoud van de stad. Naar het opbouwwerk in de wijken, dat met de vergrijzing steeds belangrijker gaat worden.
Ik geloof niet in de na-mij-de-zondvloed solidariteit van Wouter Bos en Lodewijk de Waal, dat is immers solidariteit voor hooguit nog tien jaar. En dan is het geld op. En dán zul je nog eens zien wat tweedeling in de maatschappij werkelijk inhoudt.  Ik geloof wél in de 'houdbare solidariteit' van PvdA-er Coen Teulings. Solidariteit tot in lengte van generaties. Om dat in Haarlem ook voor de toekomst mogelijk te blijven houden zijn we het onze inwoners verplicht om de kwaliteit van de organisatie, véél sneller dan nu het geval is, te verbeteren. Zodat we de vrijkomende miljoenen kunnen inzetten waar dat nodig is. Steden als Tilburg en Apeldoorn hebben laten zijn dat het mogelijk is om dergelijke ambities in 4 jaar tijd voor een groot deel te verwezenlijken.

Posted at 31.10.04 by reeskamp
Reageer svp!  

22.10.04
HFC-Haarlem Stadion komt maar niet van de grond

Het is nu alweer anderhalf jaar geleden dat de raad met een meerderheid van één stem het "groene" licht gaf aan de bouw van het omstreden multifunctionele stadion in de Zuiderpolder. In deze anderhalf jaar is bijna niets gebeurd.
Imca legt de zwarte piet een beetje bij de Haarlemse VVD, bij de ambtenaren van afdeling Vastgoed, bij de 'politiek'. Onzin natuurlijk. De op zich niet zo denderende voorstellen van de VVD maakten het project eerder goedkoper dan duurder. De ambtenaren moeten er op toezien dat aan de door de raad vastgestelde en door Imca onderschreven randvoorwaarden wordt voldaan. Er is dus iets anders aan de hand. Bergijp me overigens goed, met IMCA is niets mis, het door hun ontwikkelde "Oostpoort Centre" overstijgt in kwaliteit alles wat in de kantoorbouw de laatste decennia in Haarlem is gerealiseerd. Een gebouw van ongekende allure. Ook van het Imca-stadionplan hebben we altijd gezegd: "de kwaliteit van een Rolls-Royce, maar helaas wel fout geparkeerd."
De markt voor kantoorruimte is op het ogenblik gewoon niet best, daar hoeven we elkaar niet de schuld voor te geven. Hoewel het begin van de jaren 90 liet zien dat leegstand in twee-drie jaar kan omslaan in een tekort, is het voor een ontwikkelaar veel te riskant om nu te bouwen. En zonder kantoren geen stadion, zonder stadion geen kantoren. Misschien wacht Imca op betere tijden, die ongetwijfeld over een jaar of 3 of 4 weer zullen aanbreken, alvorens de besprekingen met Barnhoorn af te ronden.
Door D66 is dit sur-place scenario twee-en-half jaar geleden al bij de raad onder de aandacht gebracht. Helaas, het HFC Haarlem stadion, als het er al ooit van komt, zal niet eerder dan 2010-2011 gerealiseerd kunnen worden. Wethouder Barnhoorn, die zijn eerste collegejaar het nog wel eens had over de "Haarlemse ziekte" en "typisch D66-truukjes", hult zich sinds juni in oorverdovend stilzwijgen.
Jammer, want D66 heeft altijd volgehouden dat de Waarderpolderlocatie een goed alternatief zou zijn geweest. Het door D66 en GLH ontwikkelde plan bevatte onder grasmatniveau ruime mogelijkheden voor de wat grovere detailhandel, zodat zich voor tienduizenden vierkante meters goed een meubelboulevard-achtig geheel had kunnen ontwikkelen. Ook hadden D66 en GLH scherpomlijnde ideeën om de bouw gefaseerd aan te pakken, zodat kantoren in een later stadium, bij een wat betere vastgoedmarkt, ontwikkeld hadden kunnen worden.

plan D66 + GLH

Samen met IKEA zou dat tot een economisch vitaal gebied hebben kunnen uitgroeien. Een dergelijke ontwikkeling is in de Zuiderpolder, aan de andere kant van de spoorlijn, ligt maatschappelijk lastiger. Intussen heeft het college zich met de aanpak van de viaducten definitief in een planologisch stikmat geplaatst en lijkt ons plan geen optie meer.
D66 heeft anderhalf jaar geleden met pijn in ons groene hart gezegd bij een raadsmeerderheid loyaal aan de Zuiderpolderlocatie te zullen meerwerken. D66 heeft daaraan echter toegevoegd dat indien Barnhoorn en IMCA, op grond van de gemaakte afspraken, er niet tijdig in slagen een waterdichte realisatieovereenkomst te ondertekenen, de hele zaak terug naar de gemeenteraad gestuurd dient te worden. Daar komt nu bij, dat er geen vanzelfsprekende raadsmeerderheid voor de Zuiderpolderlocatie aanwezig is. Wat mij persoonlijk (nog geen fractiestandpunt) betreft is de raadsvergadering op 1 december 2004 een mooi moment om één en ander te agenderen. We kennen immers allemaal de ellende die we over ons en de stad afroepen als we projecten zonder maatschappelijk en politiek draagvlak kost wat het kost door proberen te zetten. De eerste projectontwikkelaar die daarmee gediend zou zijn moet nog gevonden worden.

Posted at 22.10.04 by reeskamp
reactie(s) (1)  

18.10.04
Schoonmaakactie Binnenstad (zie ook "de Mug")

Precies een week geleden ontving de fractie een ingezonden brief van de Wijkraad Binnenstad, waarvan D66-lid Henny Jellema bestuurslid is. Korte inhoud van de brief: hulde aan de grote gemeentelijke wijkschoonmaakactie (onkruid graffiti en zwerfvuil) maar alles is nu al weer net zo smerig.
Reeds enige tijd hanteert Haarlem een beleid waarbij in plaats van uitgesmeerd over een jaar over de hele stad, nu juist wijk voor wijk in één handeling wordt schoongemaakt. Zwerfvuil, graffiti, verstopte straatkolken, onkruid, in een paar weken tijd wordt het met man en macht opgeruimd, en dan met de hele karavaan door naar de volgende wijk. Het ook door D66 geapprecieerde idee is dat er dan in ieder geval één moment per jaar is dat de wijkbewoners de mensen van de stadsreiniging zichtbaar aan het werk zien, dat de wijk na afloop in ieder geval een maand lang echt ‘schoon’ genoemd kan worden, maar ook dat een dergelijke geconcentreerde actie efficiënter en effectiever kan verlopen, denk maar aan het door bewoners elders parkeren van de eigen auto, zodat de schoonmakers overal goed bij kunnen. Volgens de ingezonden brief wordt deze inspanning op zich zeer gewaardeerd, maar, en daar heeft de wijkraad helaas groot gelijk in, na een maand ziet alles er weer net zo verwaarloosd uit als eerst.
In Haarlem geven we per vierkante meter aanzienlijk minder geld voor de schoonmaak uit dan vergelijkbare gemeentes. Ook zitten we met een in 20 jaar tijd opgelopen achterstand als het gaat om het onderhoudsniveau van het openbaar gebied, of het nu gaat om groen, grachten, verharding, bruggen. Dat betekent, zoals de wijkraad ook al stelt, dat we met een dubbele handicap zitten: door het slechte onderhoud van stoepen en wegen is onkruidverwijdering (ik concentreer me maar even op dit aspect) al nauwelijks te doen, en als we dat al doen, dan ligt vanwege de kosten de frequentie veel te laag. Resultaat: alles tiert welig (teelt wierig, teert wielig, wiert telig?), zoals iedereen helaas dagelijks moet ervaren.  En het vervelende is, dat tenzij je over pakweg een vertienvoudiging van het reinigingsbudget praat (dus 2 miljoen euro in plaats van de 200.000 euro die nu jaarlijks is uitgetrokken), het vechten tegen de bierkaai is.
De insteek van de fractie is dat, gegeven het feit dat een ideale situatie nog ver van ons verwijderd ligt, we op twee niveaus wel degelijk aan verbetering kunnen werken. Een eerste verbetering is mogelijk door het openbaar domein te ‘differentiëren’, waarbij je kunt afspreken dat bijvoorbeeld de binnenstad, vanwege de betekenis van ons winkelapparaat voor heel Haarlem, beter wordt onderhouden dan de omliggende wijken. Je zou dan meer met ‘beeldbestekken’ kunnen werken (zoals ook in Apeldoorn gebeurt) waardoor voor raadsleden, maar vooral ook voor de burgers duidelijker wordt waar het stadsbestuur op mag worden ‘afgerekend’. Heel simpel: je krijgt een foto van een in de wijk herkenbaar stukje trottoir in de bus met daarbij de tekst: “zo schoon moet het bij u zijn, is dat niet het geval, dan doen we het niet goed”.
De differentiatie bestaat er dan uit dat op die referentiefoto (een soort prestatiecontract eigenlijk) in de ene wijk wat meer onkruid te zien zal zijn dan bijvoorbeeld in de binnenstad. Een tweede verbetering ligt, even voorbijgaand aan het onderhoudsniveau van de verharding zelf, want daar wordt nu mede op aandringen van D66 aanzienlijk meer geld voor uitgetrokken dan in de voorgaande collegeperiode, in de te hanteren onkruidverwijderingsmethode. Misschien wat al te optimistisch hebben we in het coalitieprogramma afgesproken dat we milieuvriendelijke onkruidverwijderingsmethodes zouden toepassen. In een gemeente waar de verharding op en top in orde is, kan dat, maar tegen het Haarlemse onkruid lijkt geen kruid gewassen.
Welke methodes zijn er? Er is uitgebreid praktijkonderzoek gedaan naar de kosten en (milieu-)baten van verschillende verwijderingsmethodes. Bij alle methodes is de timing van verwijderen zeer belangrijk, ‘in de kiem smoren’, dus aan het begin van het groenseizoen bestrijden is daarbij het devies. Alleen dát is operationeel al vaak een probleem, denk maar aan het beschikbare materieel en personeel. De afgelopen twee jaar gehanteerde borstelmethode is milieuvriendelijk, hoewel er onder deskundigen een discussie opsteekt of de vrijgekomen asbestose steen- en wolfraamdeeltjes niet toch een onderschat gezondheidsrisico inhouden. Voordeel van het borstelen, in kosten een middenmoter, is dat je in één beweging ook een hoop rommel meeborstelt. Nadeel is dat het probleem niet letterlijk met wortel en al wordt weggenomen. Een ander probleem is dat borstelen een nauwelijks in kaart te brengen schade aanricht aan verharding, zeker als deze zoals in de binnenstad van monumentale waarde is.
De zero-emission heetwatermethode, waarbij het onkruid gesmoord wordt en ook het bovenstuk van de wortel de hitte niet overleeft, is zeer arbeidsintensief en dus kostbaar. Een proef in Haarlem is op niets uitgelopen. Iedereen wijst dan naar Heemstede “waarom kan het daar wel” maar men realiseert zich niet dat Heemstede beschikking heeft over een bijna vier keer hoger budget dan heel Haarlem. Daar moeten we ook eerlijk in zijn: in Haarlem geeft ’de politiek’ traditioneel prioriteit aan allerlei sociale aspecten bóven de fysieke verschijning van de stad. Met de huidige economische situatie wordt dat eerder meer dan minder.
Tot slot (ik vergeet de achterhaalde afbrandmethode even) heb je nog altijd de vertrouwde, een factor acht keer goedkopere gifspuit. Hoewel, gif? De producent van ‘Roundup’ (overigens hoofdrolspeler op de markt van genetisch gemanipuleerde gewassen) beweert dat het middel zo geperfectioneerd is dat de milieubelasting te verwaarlozen valt. Onderzoek heeft evenwel aangetoond dat dat in een laboratorium zo moge zijn, in de praktijk wordt er vaak wat kwistiger met het spul omgesprongen waardoor er wel degelijk reststoffen in het milieu terechtkomen. Maar indien met moderne chlorofylscanners uitgeruste apparatuur consciëntieus toegepast kan je de reststoffen minimaliseren. Evengoed is deze methode nabij waterlopen en bij ‘afgekoppelde’ wijken absoluut uit den boze vanwege de aangetoonde schade aan het micromilieu in het oppervlaktewater. Terwijl Roundup in de bodem afgebroken wordt, is het vernietigend voor het fijnere waterleven.
Onze fractie heeft steeds gepleit voor de variant waar het college na twee jaar modderen nu mee aankomt: namelijk niet voor één zaligmakende methode kiezen, maar pragmatisch gebruik maken van alle drie ter beschikking staande technieken. Dus bijvoorbeeld borstelen waar dat kan, heetwater waar dat loont, en zeer selectief spuiten waar andere methodes geen soelaas bieden. En bovenal: preventief onkruidgroei vermijden door onderhoudsbewuster te verharden. Bijvoorbeeld door geen verharding toe te passen waar het niet hoeft (maaien is immers veel goedkoper en je verbetert de infiltratie ook nog eens een keer), door strategischer plaatsing van straat meubilair (minder slalommen met je machines), door gebruik van worteldoek (weliswaar even veel onkruid maar minder diep geworteld) door meer naadloze verharding zoals asfalt (nadeel minder infiltratie en minder flexibel bij graafwerk). Allerlei zaken waar totnogtoe niet op structurele wijze aandacht aan wordt besteed.
D66 heeft in die zin kritiek op de coalitiepartners die nu al twee jaar lang een blind geloof hebben in dé grote deus ex machina methode die het probleem van onkruid voor immer uit de wereld zou helpen. Klein detail: die methode bestaat niet. Het is (uit)roeien met de riemen die we hebben.
O ja, mocht u een kleine bijdrage aan de onkruidverwijdering willen leveren, doe dat dan niet met het aardappelmesje zoals oud-wethouder ton de Lange propageerde, maar kook maandelijks een keteltje water en giet dat over de gehate ranonkels uit. Of, wat mijn persoonlijke methode is: koop in het prille voorjaar op de markt voor een krats wat veldbloemenzaad en strooi dat uit rond boomkransen, lantaarnpalen, gaten in de stoep. Liefst twee maanden lang een prachtig boeket voor uw deur!
Willem de Zwijgerlaan, Haarlem

Posted at 18.10.04 by reeskamp
reactie(s) (1)  

28.9.04
Boycot deWaterschaps'verkiezingen' Rijnland

Als het gaat om het leveren van waarnemers bij verkiezingen in verre landen staat Nederland altijd in de voorste gelederen te trappelen. Ik vraag me af wat voor rapport deze waarnemers zouden uitbrengen bij de deze week te houden waterschaps'verkiezingen'. Deze 'verkiezingen' die geen verkiezingen zijn zouden eigenlijk bij VN-resolutie ongeldig verklaard moeten worden. Ze zijn misleidend, niet democratisch, gebaseerd op uitgangspunten die al sinds Thorbecke geen deel meer uitmaken van ons polderlandse gedachtengoed, kortom ze zijn, wellicht niet volgens de letter, maar in ieder geval volgens de geest, onzinnig, onwettig, onfatsoenlijk, onsmakelijk.
Nu moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het huidige kabinet aan wat reparatiewetgeving werkt, maar als ik de voorstellen zo bekijk, dan kan de minister (welke minister trouwens?) zich de moeite besparen. Ik laat die maar even voor wat ze zijn, aan de essentie van mijn stukje zal de nieuwe wet nauwelijks iets veranderen.
Geen misverstand over het belang van de Waterschappen. Als ik zou moeten (of mogen) kiezen tussen de provincie en de waterschappen, zou ik zonder meer voor de waterschappen kiezen. Liever de Waterschappen opleuken met zeggenschap over allerlei andere regionaal belangrijke zaken, dan de logge provinciale ambtenarij nog eens aandikken met de zeggenschap over het waterbeheer. Überhaupt is "de Provincie" een bestuurslaag waarvan twee-derde van de statenleden na afloop van hun periode zeggen dat die eigenlijk gemist kan worden, en die kunnen het weten, maar dat is een ander verhaal.
De Waterschappen zijn dus belangrijk. Elke centimeter schommeling in waterpeil heeft al verstrekkende gevolgen voor de stroming van brak naar zoet, van vuil naar schoon, voor droog naar nat. Daar hoeven we als polderbewoners niet al te lang bij stil te staan, dat besef zit in onze genen. Ik zou er ook volledige vrede mee hebben als de Waterschappen louter vanuit deskundigheid worden samengesteld. Maar als we dan toch kiezen voor een democratisch gekozen afvaardiging, dan moeten we het ook goed doen, volgens geschreven, maar ook volgens ongeschreven, evenwel algemeen aanvaarde spelregels.
Maar hoe gaat dat nu, deze week? Luister en huiver: iedere burger (neem ik maar aan) ontvangt een uitgebreid keurig netjes op kringlooppapier gedrukt informatiepakket onder het motto "het is tijd om te kiezen". De ingesloten krant claimt: "Het bestuur bepaalt het beleid, en dat bestuur kiest u zelf!" Geen woord over het feit dat niet iedereen hetzelfde krantje ontvangt. Geen woord over het feit dat er wel vijf verschillende categorieen gehanteerd worden, waarbij het principe 'one man one vote' op zeer rekbare manier wordt toegepast. Geen woord dat u als huurder niet dezelfde afgevaardigde kunt kiezen als uw buurman die eigenaar is. Geen woord dat uw partner niet dezelfde kandidaat kan kiezen als u, als uw gezamelijk huis op uw naam staat. Geen woord dat de categorieen 'bedrijven' en 'pachters' niet op de internetkieswijzer www.stemwijzer.nl voorkomt. Sterker nog: "Het uitgangspunt is dat iedereen die belang heeft bij het werk van een waterschap daarvoor moet betalen. Iedereen die betaalt heeft ook recht op zeggenschap in het waterschapsbestuur. Hoe groter het belang is, hoe meer men betaalt, hoe meer zeggenschap (zetels) men heeft in het algemeen bestuur." Deze toelichting staat wel te lezen in op de website van het Waterschap, maar wordt in de verkiezingskrant wijselijk weggelaten. Dat je als eigenaar-bewoner meer invloed hebt dan als bezitloze huurder? Nada. -laat staan als grootgrondbezitter (heus!), een categorie waar, indien je tenminste tot deze verheven kaste behoort, je tenminste nog belangenbehartiger Karel van Broekhoeven kunt kiezen? Nope.
Vreemd genoeg leidt deze anomolie in ons democratisch bestel nauwelijks tot discussie. Als je zoekt op "verkiezing waterschap ingezetene" dan tref je hier en daar wel wat aan maar men lijkt er niet wakker van te liggen. Nu, ik ook niet, want ik zal niet stemmen voordat er een simpel democratisch systeem komt van evenredige vertegenwoordiging. We houden toch ook geen Tweede Kamerverkiezingen onder de wervende tekst (ik parafraseer) "Het uitgangspunt is dat iedereen die belang heeft bij het werk van de Nederlandse Staat daarvoor inkomstenbelasting moet betalen. Iedereen die betaalt heeft ook recht op zeggenschap in de Tweede Kamer. Hoe belangrijker uw werk is, hoe meer u verdient en dus hoe meer belasting u betaalt, des te meer zeggenschap (zetels) u heeft in de Tweede Kamer." Prima uitgangspunt voor een aandeelhoudersvergadering, maar voor een belangrijke steen in ons democratisch bouwwerk? N e e e e toch?
Ik begrijp werkelijk niet hoe bij sommige kandidaten (waaronder ook D66-ers) te lezen valt dat hun kandidatuur door politieke afdelingen gesteund wordt. Werkelijk te gek voor woorden. Boycotten, mensen!

Posted at 28.9.04 by reeskamp
reactie(s) (1)  

22.3.04
Onderzoek brand Koningkerk

Goed dat er nu een kritisch onderzoek is verricht naar de brand Koningkerk, de brand die uiteindelijk de tragische dood van drie manschappen van de vrijwillige Brandweer tot gevolg had. Het onderzoek, in de vorm van een ruim 200 pagina’s verzorgd boekwerk, leest als een bloedstollend en tenenkrullend feitenrelaas. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het is een ware ‘pageturner’, en wat mij betreft van nu af aan verplichte leesstof voor elke brandweermens, ongeacht zijn of haar plaats in de organisatie.


Uit het rapport lees ik, dat wát er ook fout is gegaan in het bewuste uur tussen de aankomst van de brandweer en de dood van de drie vrijwilligers, deze organisatorische missers verbleken bij de laten we zeggen tien jaar daaraan voorafgaand. Sterker nog, naar alle waarschijnlijkheid is er gerede kans dat een dergelijke brand met dezelfde noodlottige gevolgen morgen weer kan gebeuren. En dat is nu juist zo beangstigend. Je kan wel stellen dat dergelijke dodelijke ongelukken inherent zijn aan het bestrijden van brand, maar wie het rapport goed leest, ziet nu juist dat er talloze kansen om de levensbedreigende risico’s tijdens het bestrijden van een brand te minimaliseren de laatste jaren bijna geheel onbenut zijn gelaten, op een manier die wat mij betreft grenst aan grove nalatigheid (ja, ik besef wat ik zeg).


Eén kwestie, wil ik hier specifiek aan de orde stellen, juist omdat deze in het onderzoek vreemd genoeg niet diepgaand wordt behandeld, terwijl de reikwijdte enorm is. Het gaat om hetgeen op bladzijde 30 en 31 over het verschijnsel ‘wisselmederwerkers’ wordt geconstateerd. Wat zijn dat, die ‘wisselmedewerkers’? Vereenvoudigend kan men  het ‘brandweren’ opsplitsen in het voorkómen van brand (preventie) en het, als er dan tóch brand ontstaat, het bestrijden ervan (repressie). En ambtenaren zouden geen ambtenaren zijn, als de organisatie dan ook niet rond deze twee angstvallig gescheiden gehouden disciplines zou zijn opgebouwd in plaats van rond het ‘product brandbestrijding’. Zo heb je dus al decennia lang ‘preventie’ aan de ene kant en ‘repressie’ aan de ander kant van het schot. De mensen die werkelijk verstand van alle aspecten van brand hebben zitten bij preventie, de mensen die zich slechts een paar keer in hun leven met een grote brand geconfronteerd zien, zitten bij repressie.


Nu kwam men nog geen 10 jaar geleden tot het verbluffende inzicht dat een dergelijke benadering risico’s met zich meebracht. Vandaar dat de ‘wisselmedewerker’ werd uitgevonden. De brandbestrijders moesten een aantal uren in de week bij afdeling ‘preventie’ werken. Bijvoorbeeld, zo stel ik me dan voor, om er achter te komen hoe door thermische uitzetting een metselwerkwand door een felle brand in no time wordt ondermijnd. Of waarom een hol, schoorsteenachtig gebouw als een kerk juist heel snel  en heel fel kan afbranden. Of waarom bij een brandende staalconstructie metselwerkwanden vaak naar binnen bezwijken, en bij een houten draagconstructie zoals de Koningkerk juist eerder naar buiten. Of om, ‘wisselwerkend’ bij ‘preventie’ een aanvalsplan op te stellen, zonder welke gegevens je kostbare, levensreddende minuten verliest.. Kortom, die ‘wisselmederwerker’ was een prima benadering natuurlijk, waarbij de theoretische kennis van ‘preventie’ wordt verrijkt met de praktijkervaring van ‘repressie’. Was deze wisselmedewerker goed van de grond gekomen, dan waren met name de ‘beroeps’  manschappen zich meer bewust geweest van de gevaarlijke situatie, en dan zouden de drie vrijwilligers, ook al was verder in de hectiek van de brand van alles verkeerd gegaan, hoogstwaarschijnlijk niet in de valschaduw van de muur hebben gestaan.


“Zouden”, want de tragiek is nu juist dat de uitwisseling tussen ‘preventie’ en ‘repressie’ nooit van de grond is gekomen. Nota bene omdat, ik citeer het rapport,  “de “beroeps” er het nut niet van inzagen om kantoorwerk te verrichten”, “de teamleiders en het hoofd Repressieve Dienst niet coöperatief waren”, zodat “preperatieve" taken (lees aanvalsplannen en bereikbaarheidsplannen) bleven liggen”. Omdat de korpsleiding een andere kant opkeek, konden de beroepsploegen (van ‘repressie’) maar wat aanrotzooien. Oefeningen werden “niet serieus genomen”, oefenuren werden “beperkt geregistreerd”, van uitrukprocedures (essentieel voor de veiligheid van het personeel) werd afgeweken en “het systeem van wisselmedewerker werd effectief gesaboteerd”.


Ik vind dat nogal wat (vooral dat laatste), temeer omdat uit het verdere rapport blijkt dat de organisatie zo is opgezet, dat de veiligheid van de vrijwillige brandweer in niet onbelangrijke mate afhangt van de professionele benadering die men van de ‘beroeps’ zou mogen verwachten. En als ik dan ook nog lees dat de ‘beroeps’, ten einde hun spuitauto’s uitrukgereed te houden meer dan eens onderdelen van de wagens van ‘vrijwillige’ ploegen demonteerden, dan ... val ik stil van verbazing en ontzetting. Cynisch zou je zelfs kunnen stellen, dat nu er geen burgerslachtoffers zijn gevallen, het wel met ‘een sisser’ zal aflopen. Maar het rapport geeft keihard aan dat alle ingrediënten voor herhaling van een dergelijke ramp, maar dán met burgerslachtoffers (er liep ook pers rond onder de muur), aanwezig zijn. Ik denk dan dat de aansprakelijkheid van de korpsleiding dan niet veel anders zal liggen dan bij een cafébaas, die al jaren er niet voor zorgdraagt dat die aanbevolen extra noodtrap nu eindelijk eens afgebouwd wordt.


Posted at 22.3.04 by reeskamp
reactie(s) (2)  

13.2.04
Stoelendans

Het CDA vindt dat er binnen de Haarlemse PvdA-fractie geen geschikte wethouderskandidaten zouden zijn. Of althans geen politieke zwaargewichten. Rob Oudkerk zou dat wél zijn, zo laat het politiek meest geciteerde CDA-raadslid Jonck Verhagen zich in alle landelijke dagbladen quoten.

Ik heb Jonck Verhagen héél hoog staan. Niet bepaald om zijn politieke behoedzaamheid, maar omdat hij als geen ander vanuit de kritische onbevangenheid van de burger kan denken. Per slot van rekening is de raad als "lekenbestuur", bestaande uit mensen zoals u en ik, één van de stappen die genomen zijn om de kloof tussen burgers en politiek te verkleinen, dus mensen als Jonck Verhagen hebben we hard nodig om voor de kiezers herkenbaar te kunnen zijn.
Toch betwijfel ik of zijn politieke instinct, toen hij Rob Oudkerk als geschikte Haarlemse kandidaat voor het wethouderschap noemde, hem wel goed heeft ingefluisterd. Ik wil het dan niet hebben over het commentaar "dat het een interne aangelegenheid van de PvdA" is. In het duale bestel, waar sprake is van ontvlechting van raad  en bestuur, is er best een lans voor te breken dat andere raadsleden hier ook een mening over mogen hebben, al was het maar omdat je bij het tussentijds vertrekken van een wethouder als raad, maar zeker als coalitiepartner toch een verantwoordelijkheid hebt ten aanzien van de zittende wethouders van eigen politieke kleur.
Nee, gewoon het noemen van de naam Oudkerk is "een beetje dom" geweest. Oudkerk heeft hondse weken achter de rug gehad, een mens heeft nu eenmaal even de tijd nodig om zichzelf en gezin weer op te kunnen pakken, hetzelfde geldt voor de lokale PvdA-afdelingen. Verder denk ik dat, juist nu we financieel in windkracht 9 terechtkomen we eerder behoefte hebben aan een secure bestuurder dan aan een "politiek zwaargewicht". 
En vinden we in de huidige PvdA fractie dan geen secure bestuurders? Naar mijn idee, áls de PvdA al een wethoudersprobleem heeft, is het omdat de fractie, ook na het tragisch wegvallen van Onno van der Veen, een stuwmeer aan bestuurlijke kwaliteit in huis heeft. Dat zou mijn zorg dan ook zijn, mocht één van de onderkoning(inn)en tot wethouder benoemd worden, blijft er dan een stabiele fractie over? Niet alleen mijn zorg, maar ook die van Haarlem, juist nu we hoge zee voor de boeg hebben.

Posted at 13.2.04 by reeskamp
reactie(s) (1)  

Next Page